(2)کمالات نفسانی پیامبر (صلی الله علیه وسلم) ام المومنین عایشه میگوید: هیچگاه رسولخدا -صلى الله علیه وسلم- میان دو کار مخیر گردانیده نشدند مگر آنکه آسانترین آندو را برمیگزیدند، تا جایی که گناه در کارنبود؛ اما، اگر پای گناه به میان میآمد، بیش از همه از آن میگریختند. برای خودشان هیچگاه از کسی انتقام نگرفتند، مگر در مواردی که حریم یکی از حرمتهای الهی دریده شده باشد که برای خدا انتقام میگرفتند![1] دیرتر از همهٔ مردم به خشم میآمدند،و زودتر از همهٔ مردم خُشنود میشدند.در سخاوت و جود و کرم، آن چنان بودند که به وصف نمیآید. دست و دل بازی آنحضرت به گونهای بود که انگار از ناداری و تهیدستی هیچ باک نداشتند. ابن عباس میگویند: نبیاکرم - صلى الله علیه وسلم - از همهٔ مردم بخشندهتر بودند؛ در ماه رمضان نیز که جبرئیل بیشتر به ملاقات آنحضرت میآمد، بخشندهتر از همیشه میشدند.جبرئیل در ماه رمضان همه شب به دیدار آنحضرت میآمد و با ایشان قرآن را مرور میکرد. و آن وقت، رسول خدا -صلى الله علیه وسلم- در بخشش و دهش از باد وَزان که ابرهای پرباران را به این سوی و آن سوی میراند و از آنها باران میبارد، بخشندهتر میشدند[2]. جابر میگوید: هرگز نشد چیزی را از آن حضرت درخواست کنند، و ایشان بگویند، نه! [3]از نظر شجاعت و دلاوری و جنگاوری، منزلت والای پیامبرگرامی اسلام بر هیچکس پوشیده نیست. 📚[1]- صحیح البخاری، ج 1، ص 503.[2]- صحیح البخاری، ج 1، ص 502[3]- همان.
+ نوشته شده در دوشنبه نهم دی ۱۳۹۲ ساعت 20:10 توسط محمد
|