مداد

حديث (25) از احادیث اربعین نووی از ابوذر روايت است كه: يَا رَسُولَ اللهِ، ذَهَبَ أَهْلُ الدُّثُورِ بِالأُجُورِ، يُصَلُّونَ كَمَا نُصَلِّي، وَيَصُومُونَ كَمَا نَصُومُ، وَيَتَصَدَّقُونَ بِفُضُولِ أَمْوَالِهِمْ، قَالَ: (أَوَلَيْسَ قَدْ جَعَلَ اللهُ لَكُمْ مَا تَصَدَّقُونَ؟ إِنَّ بِكُلِّ تَسْبِيحَةٍ صَدَقَةً، وَكُلِّ تَكْبِيرَةٍ صَدَقَةً، وَكُلِّ تَحْمِيدَةٍ صَدَقَةً، وَكُلِّ تَهْلِيلَةٍ صَدَقَةً، وَأَمْرٍ بِالْمَعْرُوفِ صَدَقَةً، وَنَهْيٍ عَنْ مُنْكَرٍ صَدَقَةً، وَفِي بُضْعِ أَحَدِكُمْ صَدَقَةً). قَالُوا: يَا رَسُولَ اللهِ أَيَأْتِي أَحَدُنَا شَهْوَتَهُ وَيَكُونُ لَهُ فِيهَا أَجْرٌ؟ قَالَ: (أَرَأَيْتُمْ لَوْ وَضَعَهَا فِي حرَامٍ، أَكَانَ عَلَيْهِ وِزْرٌ؟ فَكَذَلِكَ إِذَا وَضَعَهَا فِي الْحَلاَلِ كَانَ لَهُ أَجْرٌ). رَوَاهُ مُسْلِمٌ. گروهي از صحابه به پيامبر گفتند: اي رسول خدا! صاحبان مال با پاداش ها رفتند و ثروتمندان همه ثواب ها را با خود بردند ؛ نمــاز ميخوانند چنان كه ما نماز ميخوانيم، روزه ميگيرند چنان كه ما روزه ميگيريم و صدقـه ميدهند از بسياري اموالشان. آن حضرت فرمود: آيا چنين نيست كه خداوند قرار داده است براي شما آن چه را كه صدقه نماييد؟ شما در برابر هر [سبحان الله] گفتن صدقه اي داريد، و در بـرابـرِ هر [الله اكبر] گفتن صدقه اي، و با هر [الحمد لله] گفتن صدقه اي، با هر لا إله إلاَّ الله گفتن صدقه اي داريد، و در برابر هر امر به معروف و خوبي كردن صدقه اي، در مقابل هر بازداشتن از منكر و زشتي صدقه اي داريد، و در نزديكي يكي از شما با همسرش صدقه اي ياران گفتند: اي رسول خدا! آيا وقتي يكي از ما شهوتش را فرو مينشاند، براي او در اين كار اجر و پاداشي است؟ آن حضرت فرمود: به من بگوييد اگر شهوت خود را در حرام ميگذاشت آيا بر آن گناهي نبود؟ پس همچنان است اگر شهوتش را در حلال بگذارد براي او اجر و پاداش است.