اطمینان واسوده خاطر بودن
يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً فجر27_28
ای روح آرام یافته..(ای انسان اسوده خاطر ) به سوی پروردگارت باز گرد, در حالی که تو از او خوشنوی و او از تو خشنود است.
از مجاهد رضی الله عنه هم نقل شده است که نفس مطمئنه نفسي است که به قضاي الهي راضي بوده و يقين داشته باشد که جز تقديرات الهي چيزي به وي نخواهد رسيد،
اما هرآنچه بر او مقدر شود، يقيناً به آن خواهد رسيد.
حسن بصري رحمه الله مي گويد: هرگاه خداوند ارادة قبض جان بندة مؤمن کند، نفس او با آرامش تمام و مشتاقانه به سوي پروردگار خويش مي رود و خداوند نيز آرزوي ملاقات او را دارد
تفسير قرطبي: 20/ 57;58
اگر انسان در مقابل هر گفتار و رفتاري نفس خود را محاسبه نکند، کي و کجا مي تواند اين صفات بزرگ را به دست بياورد؟ سرزنش هميشگي نفس آن را از کجروي باز داشته و به جادة اصلي و صراط مستقيم بازمي گرداند، چون بر جادة اصلي قرار گرفت، تند باد فتنه او را نخواهد لرزاند و زيور و زينت دنيا او را به خود مشغول نمي کند و نيرنگ هاي شيطان در او اثر نخواهد کرد، و با آرامشي که زيبندة فرد مؤمن و اهل يقين است، تسليم تقديرات الهي مي شود و همة اين توطئه هاي شيطاني و مظاهر فريبندة دنيا را به باد تمسخر مي گيرد.
سيد قطب - رحمه الله - در اين زمينه مي گويد: کسي که از نفس لوامه برخوردار است در هنگام شادي و اندوه و گشايش و تنگنا آرامش دارد؛ آرامشي که هيچ شک و تزلزل و گمان و دو دلي را براي صاحبش باقي نگذاشته، بلکه با اطمينان خاطر به مسير خود ادامه مي دهد و از هيچ چيزي به جز خدا نمي هراسد
هرگاه مردم ترسيدند و دچار رعب و وحشت شدند و در وادي هلاکت سقوط کردند و به بيراهه رفتند، او همانند کوهي سر به فلک کشيده ثابت و استوار مي ايستد و هيچ حادثه اي نمي تواند او را دگرگون کند. چون آرامش سراسر وجود او را فرا گرفته است.