عمر بن خطاب (رض ) در مدیریت، حاکمی جدی بود و هیبتی مخصوص داشت،هیبتی در حد هراس انگیزی در حدی که برخی والیان به پیک ها سپرده بودند اگر نامه خلیفه مقارن اوقات غذا رسید، ابلاغ آن را به بعد از صرف غذا موکول کنند تا اگر احضاریه بود حداقل با شکم گرسنه راه نیفتند! بر عکس، در عرصه اجتماعی نرمخو و فروتن بود.
یکی از سیاست های عمری،اعطای سهمیه به افراد خاص و تقسیم غنایم و حقوق اجتماعی از روی عواملی چون نوع قرابت با پیامبر صلیاللهعلیهوسلم،سبقت در مسلمانى و حضور در جبهه بود؛مثلاً به حسنین (رض) که متولد پس از جنگ بدر بودند، به دلیل تعلق به بیت نبوی به اندازه مجاهدین بدر مستمری می داد!
اما به گزارش قاضی ابو یوسف در کتاب مشهورش "الخراج" ،حضرت عمر در اواخر خلافتش و با ملاحظه آثار عملی سیاست سهمیه بندی،از کارش پشیمان شد و صادقانه اظهار داشت:
«لئن عشت إلى هذه الليلة من قابل، لألحقن آخر الناس بأولهم حتى يكونوا في العطاء سواء»:
اگر تا همین شب فرارو زنده بمانم،اشخاص پایین لیست را به اشخاص آغاز لیست می رساندم تا همه در دریافت عطایا مساوی شوند!
@jbn40